My East Africa, Madagascar & other wildlife photos

www.flickr.com More of my East Africa photos
www.flickr.com More of my Madagascar photos
www.flickr.com More of my other wildlife spotting photos

Saturday, November 21, 2009

Day 4 video: Masai village visit - singing, dancing, jumping

We visited a small Masai village 4 September 2009. The village is located next to Maasai Mara National Park in Kenya.
The Masai demonstrated some traditional songs and dances.

Here you can see them singing, dancing and doing some 'jumpstyle' the Masai way.
Actually, it was quite boring to me. Well, it's something different. You don't see it every day. Still. They do this for the tourists who pay up, although they still live the traditional way. It just felt like all of them just did not give shit about what they were doing. Not proudly showing their culture, their heritage and sharing that. No, just making a few bucks and making it easy and quick for themselves. Well, that was my perception.
The Masai guy in Arusha that was doing a Swedish song festival dance (the 3 Swedish girls taught him) with a big smile was much more fun.
You might never have seen a Masai before. I've seen them everywhere. It's just as normal seeing them around as any other tribe. Except for the ear lobes ;-)







The women inside their compound sang for us with some dance. In the end they were shaking our hands and greeting us. They did not seem to take it serious at all. Don't know who were the monkeys in the zoo. Us or them. Felt like you are doing this touristy thing and watching monkeys. I think they were rediculling us.



A young Masai tells us about life in the village, the compound and how life is organised in the '4 room' hut. It's dark with only one tiny window for the smoke. Luckily I could bring some light with my ring lamp (for my camera). The boy is telling about how they get they get blood from a cow (without killing it) and where they store it.



If you have not seen many Masai in your life, you may enjoy this :-)

Friday, November 20, 2009

Tons of Photos

I'm currently importing all my photos into Photoshop Elements. Some sorting to do. In total 8581 photos and 63 movies.

Thursday, November 19, 2009

Nutteloze Dingen Met Nut

Soms neem je dingen mee op je reis die andere reizigers niet meenemen. Klaarblijkelijk kun je als reiziger zonder. Soms blijken dingen die je meeneemt op reis maar andere reizigers niet toch hun nut te hebben.

* Een stuk klittenband;
In Mikumi ging ik op safari in een open 4x4. De achterbanken waar we op zaten waren vrij hoog en stonden in de achterbak. Zeker 50 cm tussen bank en bodem. Mijn rugzak viel steeds van de voetsteunbuizen. Dus maar het handvat van mijn rugzak aan het zijhek vastgemaakt. Met klittenband.

* Een Zwitsers zakmes;
Ok. Het zakmes wordt over het algemeen als nuttig beschouwd. Toch reizen de meesten zonder rond. En dan. Het flesje bier. Krijg je zonder Zwitserse multitools ook wel open. De kok tijdens de rondreis heeft mijn blikopener wel gebruikt voor een blikje sardientjes. Ook het wegsnijden van een vereelte blaar onder je kleine teen mag geen naam hebben. Nee. Als je besluit met Canadese vriendin B. een fles goede Zuid-Afrikaanse wijn te kopen. Culemborg. Dan wil je geen kurk in je wijn. Niet bruut die kurk in de fles duwen en stukjes kurk nuttigen. Je gebruikt een kurkentrekker. Van je Zwitserse zakmes. En je laat je de wijn zeer wel smaken.

* Een strap om dingen aan je bagage vast te maken en strak te trekken;
Het meest nuttig was het nog in Stone Town. Ik stond op het punt een groot Makonde houtsnijwerk, een meesterstuk, te kopen. Alleen, het ging niet in mijn rugzak mee. Te groot en te zwaar. Per post. Je moet dan wel het gewicht weten. De galeriehoudster had wel een veerunster, zo'n weegapparaat waar je voorwerpen aan hangt. Dat beeld kun je niet aan een veerunster hangen. De enige manier om het beeld te wegen, was door de strap om het beeld te doen en met de veerunster op te tillen.

* Een reep Cadburry's chocola;
Eigenlijk neem je de reep niet mee. Je loopt een enkele keer door de supermarkt. Koopt een veel te dure reep Cadburry's chocola. Met noten en rozijnen. Totaal nutteloos. Maar heel soms. Zoooo lekker!

* Sporttape;
Sporttape kan velerlei gebruikt worden. Losse pleisters vastzetten, gaten in muskietennetten dichten, zelfs voor een verstuikte enkel kan het gebruikt worden. In Dar es Salaam zat Canadese vriendin B. Kaarten te schrijven. Op een gegeven moment mist ze 3 kaarten. Die bleken in een envelop te zitten waar ze niet in hoorden. 1 kaartje per persoon. Envelop openknippen. Kaarten eruit. Hoe krijg je de envelop weer fatsoenlijk dicht als het een slapbruinpapieren envelop betreft waar de kaarten eigenlijk niet inpassen waardoor de randen al zijn opengescheurd? Door het mummificeren van de envelop. Met sporttape.

* Een cardreader;
Niet strikt noodzakelijk voor een backpacker. Je gaat naar een internetcafé. De connectie blijkt redeljk vlot te zijn. Dus je wilt wat foto's uploaden naar je blog. Je pakt een USB-kabel en je cardreader. Je stopt er een geheugenkaart met foto's in. Uploaden maar! Ook erg handig als het internet eruit ligt en je wilt alvast wat blogs schrijven. Even op je geheugenkaart opslaan. En die zit in je cardreader.

* Foto's van thuis;
Als je op reis bent, kom je andere reizigers tegen. En lokale mensen. Je leert elkaar kennen. Zij zijn ook benieuwd naar jouw familie. Hoe plat, groen en hooggebouwd Nederland is. Hoe huizen er daar uitzien. Daarom moet je foto's van thuis meenemen. Doet het goed bij het maken van contact. Uiteraard had ik die niet bij me. Wel een image tank - mobiele harde schijf - waar ik al mijn foto's van mijn reis op kopieer. Plus nog een backup van mijn foto's van Berlijn. In augustus met vrienden naar Berlijn geweest. Foto's van Berlijn laten zien in Tanzania. Dichter bij 'thuis' krijg je het niet...

Foto's sorteren

Vandaag een nieuwe externe harde schijf van 1TeraByte gekocht. De 1TB harde schijf die ik voor mijn reis had gekocht werkt niet... Nu kan ik eindelijk al mijn foto's (8000+) kopiëren en gaan beginnen met uitzoeken en sorteren.
Hoera! Nog een paar uur kopiëren te gaan.

Wednesday, November 18, 2009

Photo day 53: Korean encounters at an expat rooftop party

I've blogged about this evening before.
This was the polaroid - well, different brand, same result - that the really drunk Korean girl took. She was moving sideways like a duck with motoric disabilities. Funny nevertheless.
The girl in the photo is named Zoo and is a nurse in Dar es Salaam. Her KiSwahili was better than her English. Nice girl anyways.

Smokkel Tangawizi

11 november 2009. Dag 72.
Sinds de eerste dag dat ik voet zette in Tanzania. In Bukoba. Ben ik verslaafd aan Stoney Tangawizi. Tangawizi is gember in KiSwahili. Ik heb eerder al geschreven over deze limonade met de smaak van scherpe gember. Vriendin J. houdt ook van gember.

Wellicht dus een leuk idee om een flesje van 350 ml. Stoney Tangawizi mee te nemen naar Nederland? Eerst dacht ik, nah, laat ik dat maar niet doen. Stel dat het flesje breekt in mijn rugzak, dan heb ik een enorme zooi! En het zou ook weer extra gewicht betekenen.

Dus zonder Stoney Tangawizi naar het vliegveld. Op het vliegveld moest ik m'n laatste Tanzaniaanse Shillingen uitgeven. Een veel te dure National Geographic - Amerikaanse uitgave - gekocht. Restte me nog 1150 TSh. Genoeg voor 2 snoepjes. En een Stoney Tangawizi. Dus toch maar een flesje gekocht. Stiekem in mijn handbagage gestopt. Mijn ruimbagage was allang ingecheckt en afgevoerd.

Richting de gate. Bagagecontrole. Mijn rugzak en souvenirtas door de scanner. Bijna lege fles water. Inleveren! Opdrinken maar. Een volle fles Kilimanjaro water. Geseald en wel. Cadeautje voor de beveiligingsmeneer. Je kunt altijd proberen vloeistoffen mee te krijgen. Als het niet lukt, pech. En een flesje Stoney Tangawizi. Mag niet mee. Ik uitleggen dat het een cadeautje voor een gemberliefhebbende vriendin is. Mocht niet baten. Hij was wel zo vriendelijk me voor te stellen om terug naar de Ethiopean Airlines incheck balie te gaan. Kijken of het flesje nog in mijn ruimbagage erbij kan. En nee, zij kunnen het niet in mijn bagage stoppen. Mijn rugzak zit in een flightbag en die zit op slot. Zo slim ben ik wel.

Dus met Ethiopean dame en flesje weer langs de douane. Even zwaaien. Zoveelste keer dat ik heen en weer kwam gelopen na al officieel uit het land te zijn gestempeld. De dame bij Ethiopean Airlines was erg behulpzaam toen ik het uitlegde. Mijn bagage was echter allang richting vliegtuig. Dus met Ethiopean dame - met mijn flesje - weer terug naar de gate. Even zwaaien bij de douane.

Ethiopean dame vragen aan de beveiligingsman of het flesje meemocht. Nee, natuurlijk niet. Wel in het ruim. Dus langs de controle, de gate in. Ethiopean dame loopt nog steeds met mijn flesje in de hand. In de gate. Het vliegtuig staat voor de gate - kwestie van door de deur en over het asfalt naar de gate lopen. Helaas. Deur op slot. Druk gezwaai, gepraat en geregel van de Ethiopean dame om de deur open te krijgen. Uiteindelijk na een minuut of 10 was de deur open.

Samen met Ethiopean dame en het flesje - wat ik nu in m'n hand had - naar het vliegtuig gelopen. M'n rugzak was al uitgeladen. Slot open, flightbag opengeritst. En dan. Ik had eerder al anderhalf uur briljant Tetris gespeeld met mijn bagage. Alles zo - passen en meten - ingepakt dat het én paste én allemaal beschermd was tegen beschadiging. Ik kon op mijn rugzak gaan stáán en dan nog zou er niets beschadigen - alles is overigens heel aangekomen, dus geslaagd Tetris. Door te pogen een hard doch breekbaar flesje ertussen te proppen kon het weleens game over zijn. Past niet. Of je bent weer een uur bezig met reorganiseren.

Gelukkig had ik, om ruimte in mijn rugzak te winnen, mijn slaapmatje aan de zijkant van mijn rugzak gebonden. Strak opgerold, in zijn hoes. Dus de bovenkant van de hoes opengemaakt. En dan proberen mijn opgerolde matje bruut te verkrachten door met flink wat geweld het flesje Stoney Tangawizi naar binnen te duwen. Kostte even wat moeite. Maar hij zat goed beschermd in het matje.

Flightbag weer dicht, de boel op slot. Inmiddels was het tijd om het vliegtuig in te gaan. Dus trap op en zitten. Lange vlucht voor de boeg. Het flesje is heel aangekomen in Nederland. Gelukkig! Na al die moeite mag dat ook wel. Nu maar hopen dat J. het lekker vindt...

Monday, November 16, 2009

Pole pole pole pole

In Tanzania is de nationale leus zo ongeveer "Pole pole". poo-lee poo-lee. Langzaam aan. Slowly. Take it easy. Relax. Geen noodzaak voor stress of haast.
Het verwarrende is alleen, dat veel mensen 'pole pole' vertalen met slowly slowly.
Maar pole alleen betekent sorry. Als je 'sorry, sorry!' wilt zeggen, zeg je 'pole, pole'. Wat weer te langzaam begrepen wordt.
Een week geleden in Arusha had ik met een souvenirverkoopster nog een discussie. Die zei dat 'pole pole' 'slowly slowly' betekende. Was ik het niet mee eens. Langzaam langzaam is de halve tongbreker 'pole pole pole pole'. Dus ik zeg: "Slowly is pole pole, slowly slowly would be pole pole pole pole. Just slowly is pole pole. And if I'm very sorry I say pole pole as well. I talk too fast? Sorry, slowly is ok? Pole pole pole sawa? But did I say slowly, sorry ok? Or did I say sorry, slowly ok? Well. Pole. Pole pole."
De rest van de dag deed ik maar pole pole pole pole.

Sunday, November 15, 2009

Weken van Wijsheid

Stel. Je bent tweeëneenhalve maand in Oost-Afrika. Waarvan 7 weken geheel op jezelf aangewezen, alleen, in Tanzania. Diverse mensen vragen zich dan af of je nieuwe inzichten hebt gekregen. Of je wijzer bent geworden. De zin van het leven - of beter: de zin van jouw leven - helderder in beeld hebt gekregen. Of je veel hebt nagedacht over het leven. Over alles. Het zijn en beleven van Afrika. Het moment. De weidse vlaktes. De indrukwekkende momenten. De dalen. De bergen. Het stof. Op de weg. In je neus. In je hoofd.

Ik kan hier geen direct antwoord op geven. Ik zal het uitleggen. Er is een uitdrukking "When in Rome, do as the Romans do". Dat geldt ook voor Tanzania. Als je daar langere tijd verblijft, doe als de Tanzanianen. En daar zit 't hem.
Er is een citaat wat ik onderweg in Tanzania van iemand gehoord heb. Ik weet niet meer bij wie het oorspronkelijk vandaan kwam. Het was vermoedelijk een Tanzaniaan. Maar het kan net zo goed een blanke zijn geweest. Het geeft een deel van de cultuur, maar wellicht ook een van de oorzaken waarom Tanzania nog steeds een arm ontwikkelingsland is: "Tanzanianen zijn beter in lopen dan in denken."
Je kunt hier een groot Westers oordeel inleggen, maar dat is niet mijn intentie. Dat Tanzanianen beter zijn in lopen dan in denken is ook een waarneming. Of het erg is? Dat is niet relevant.

De uitspraak deed me ook denken aan een boek dat ik tegenkwam. In de Usambara Bergen, op mijn tocht door Mazumbai Forest, verbleef ik in een oude, grote boerderij. Deze boerderij is van de jaren 1940 tot de jaren '80 bewoont geweest door de Zwitserse familie Tanner. Op mevrouw Tanner na is het hele gezin in Tanzania geboren (en nee, Tanzania is geen samentrekking van Tanner en Zanzibar). Zij leefden tussen Westen en Afrika in. In het huis staan nog steeds hun meubels en hun boekenkasten. Van een boekje uit 1932 met soldatenvolksliedjes tot populaire tijdschriften uit de jaren ´70. In de kast stond ook het ´Kultbuch´ uit 1963 "Die Weißen denken zuviel" van Paul Parin et al. Met de uitspraak van een dorpshoofd uit Mali: "Die Weißen denken zuviel, und dann machen sie viele Sachen; und je mehr sie machen, umso mehr denken sie. Und dann verdienen sie viel Geld, und wenn sie viel Geld haben, machen sie sich Sorgen, dass das Geld verloren gehen könnte und sie keins mehr haben. Dann denken sie noch mehr und machen noch mehr Geld und haben nie genug. Dann sind sie nicht mehr ruhig. So kommt es, dass sie nicht glücklich sind."

Zie hier het schijnbare contrast tussen de Afrikaanse en de Westerse samenleving. De rol die het denken inneemt in de maatschappij en de waarde die eraan wordt gehangen. Doe in Afrika zoals de Afrikanen. Rondreizen en verblijven in Tanzania dwingt niet tot veel denken. Het is niet nodig. De dag gaat voorbij. Morgen is er weer een dag. Wat die dag brengt zie je die dag wel. Niet alles vooruit plannen. Soms moet je uiteraard vervolgstappen in je reis plannen en vooruit regelen. Maar dat hoeft niet te vaak. Leven bij de dag. Zijn in het hier en nu. Waarbij zijn in het hier en nu een groot continuüm is. Van hoger bewustzijn en beleving zoals binnen Zen of yoga. Tot overleven. Niet weten wanneer je volgende maaltijd zal zijn. Nu pinda's verkopen. Over 10 minuten ook. Morgen weer. Over 10 jaar misschien ook. Maar dat weet je niet. Daar heb je niet over nagedacht. Het maakt ook niet uit. Voor zijn hoef je niet steeds te denken, tenzij je Hamlet bent.

Inzichten en diep nadenken gaan vaak gepaard met heftige gebeurtenissen. Net zoals in de evolutie van soorten er door grote gebeurtenissen snelle veranderingen zijn, zo worden denkstromen en inzichten in stroomversnelling gezet door Grote Dingen. Daar zit het hem wellicht ook. Voor mij geen cultuurshock in Tanzania. Ik observeer, neem waar. Maak er deel van uit. Je hebt arme mensen. Zieke mensen. Ellende. Alles wat anders is dan wat we gewend zijn. Je vrienden en familie niet om je heen. Ander eten. Geen thuis of rustplek. Veel indrukken. Veel nieuwe mensen. Nieuwe dieren. Nieuwe safari's. Fantastische momenten die je niet deelt met anderen. Stemt dat tot zwaar nadenken? Nee. Het is nu eenmaal zo. En dat is best. Leef gewoon in het heden. Wees blij met wat je meemaakt. Of niet. Ik heb juist erg weinig gedacht. Er zijn dagen geweest die voorbij zijn gegaan. Ongedacht. Bijna gedachteloos. Go with the flow. Als je je niet verzet zijn er ook geen heftige gebeurtenissen die meer denkwerk vereisen.

Het heeft ook met mijn eigen filosofie te maken. Bijvoorbeeld, de vraag 'wat is de zin van het leven?' vind ik - voor mij - volkomen irrelevant. Het leven hoeft geen zin te hebben. Het leven hoeft te zijn. Gewoon een 'j' in de zin stoppen. Geniet van het moment. Schep genoegen in het beleven en zien. Van een klein vliegje met blauwe stippen tot gestuntel met een kruiwagen of een kerstboomgeurverspreider in een taxi.

Heb ik dan helemaal nergens over gedacht? Geen nieuwe inzichten? Zou wat karig zijn. Zonde van de tijd. Mijn associatieve gedachtes staan ook niet stil. Waarnemen is associëren. Vandaar de (flauwe) humor, dubbelzinnige teksten soms op mijn blog. Nieuwe inzichten en gedachtes zijn er ook gewoon. Weten welke dingen er toe doen, wat niet en wat je onverbeterlijk nog steeds niet geleerd hebt. En dat dat best is. Ze komen. Alles gaat pole pole (langzaam). Niet pats-boem na hard overpeinzen. Ze blijken er opeens te zijn. Alsof je op een gegeven moment in de bus opkijkt en ziet dat je niet meer langs de palmenkust rijdt maar door de met bos begroeide bergen. De bergen zijn er. Waren er. Je moet er alleen heenrijden. En daarvoor hoef je niet continu uit het raampje te kijken waar je bent. De bus rijdt wel. Zonder zelf meteen achter het stuur te kruipen. Het kaartje is toch al gekocht, je weet waar de bus heengaat. Een plek waar je nog niet geweest bent. Dus eigenlijk weet je niet waar de bus heengaat. Je ziet het wel. Uit de wolken doemt dan een prachtig beeld van groene berghellingen met 40 meter hoge bomen en dichte begroeiing op die over elkaar heen groeit. Een koele stroom die zich langs de wortels worstelt. Groen, tastbaar, indrukwekkend. Divers. En grotendeels ondoordringbaar. Maar nog steeds mooi.

Tanzanianen zijn beter in lopen dan in denken. En soms denken ze: "Ik pak de bus, het is te ver lopen."

Enveloppenkunst

In Tanzania kennen ze verhuiskaarten niet. Allerhande cheesy kaarten met kleffe teksten en krulletters. Voor je vrouw, voor je communie, voor geboorte, voor je tante. Maar niet voor je nieuwe huis. Je stuurt toch een verhuiskaartje. Moet soms. Mensen verhuizen. Een saai kaartje kun je opleuken door wat op de envelop te tekenen. Gewoon flauw. Je verveelt je wat in Arusha tenslotte. Wat de ees-kul-aap betreft: je kunt vast het beroep van de geadresseerde uitdokteren.

Ray Mears

Ah. Ray Mears on Discovery Channel. He's at Olduvai (Oldupai!) Gorge in Tanzania. Been there! Have not visited the Hadza though.