My East Africa, Madagascar & other wildlife photos

www.flickr.com More of my East Africa photos
www.flickr.com More of my Madagascar photos
www.flickr.com More of my other wildlife spotting photos

Saturday, December 5, 2009

Pace

When I was just back in NL I walked slowly. Pole pole. Now I quickly pass everybody at the AH. Slow people annoy me. Yes, I'm back.

Thursday, December 3, 2009

Meeting Travelers - Canadian Spender

Sometimes, along your trip, you meet interesting people. Interesting, because it's different from what you are doing. I have a few stories up my sleeve.

In Arusha Backpackers Hotel I met a Canadian guy. He was about to travel around. He just finished his studies as kinesiotherapist. The cool looking guy was in Tanzania for a bunch of weeks or months. I forgot. He worked at a primary school as a teacher, in Arusha. He was teaching English and Science. A week after his arrival at the school they made him vice-principal of the school. He must have done something good! He was not educated to be a teacher, but everybody with an education and some knowledge is better than no teacher ;-) But I'm sure he did a great job.

He also put his heart into his work. Teaching the kids discipline happened with a cane or equivalent. Something that sounds medieval to us right now. He manage to ban physical disciplination from the school. How? He threatened the other teachers and school staff to leave if they continued their practices. They were apparently so happy with him and so afraid that he would leave, that they abandoned physical punishment of children. You can make some change! Let's hope they stick to it... (without a stick)

By the way, I provided him with the phone number of a Scottish guy I met some days earlier. He wanted to contact him, but did not have his number. What are the odds that I happen to know that particular Scottish guy that also happened to know him? And get his number? Well. That's the way it works.

The rest of his story was rather sad. But good at the same time. He had saved money before his trip to climb Mount Meru or Mount Kilimanjaro. A costly expedition. But now, when his school job finished, when he started his traveling around Tanzania: no Kilimanjaro, no Meru. He did not have enough money left...

What happened? He spent too much money. On school supplies for the kids. And especially on the Big Day he organized. Kind of a sports day for the school. So he bought equipment so the children could play and sport. He also bought prizes for the children. You need to give the winners something, right? Especially if you are North American. It turned out to be a great day. All the children enjoying things and games they otherwise would never do. Happy children. And equipment left for the school. Happy Canadian guy.

For me, the guy already climbed a bigger mountain than Kilimanjaro. I could not think of a nobler shitty excuse to not have enough money to climb Kili...

Tuesday, December 1, 2009

Wat de boer niet koelt, dat vreet ie niet

Vorig jaar in Madagaskar zag ik slagerijtjes langs de weg. Het vlees hing aan haken. In de open lucht, in de zon. Toegankelijk voor vliegen en wandelend winkelpubliek. Ik zou het niet direct winkelpubliek noemen, gewoon locals die naar de markt gingen, maar winkelpubliek klinkt beter. Ik wilde het op de foto zetten. Bizar. Repen vlees. Ongekoeld. Ongezond. Ik zou me er niet aan wagen. Dacht ik. Ongenuanceerd.

In Oost-Afrika zijn dezelfde houten k(r)otten waar het vlees verkocht wordt. Of vis op de markt. Geen ijs. Wel zon, zee en vliegen. Dat zee staat er niet alleen voor de versteende uitdrukking: de visverkopers zijn druk in de weer met zeewater over de vis sprenkelen.

Vermijd ik al het ongekoelde vlees of de vis? Als onze kok tijdens de drieweekse rondreis vlees kocht, kwam het echt niet van de diepvriesslager. De treeën eieren - half Barneveld hebben we er doorheen gejaagd - stonden onderin de truck. Ongekoeld. Bij grote hitte van een soms lichtgebakken metalen truck. Een voorraad die 2 weken meegaat. Niemand is er ziek van geworden.

Waarom doen we in Nederland zo moeilijk? Vroeger lieten we het vlees weken lang besterven - ongekoeld - zodat het adellijk werd. Mals, omdat de cellen kapot gingen. Bedorven eigenlijk.

In Tanzania spelen een aantal dingen mee en het is heel simpel. Planning. Zijn ze niet goed in. Vlees kopen voor 2 weken? Beest slachten en volgende week verkopen? Vis van eergisteren? Welnee. Vanmorgen vangt de visser vis, vanmorgen op de markt, vandaag verkocht, vanavond gegeten. Met het vlees net zo, vanmorgen geslacht, vandaag of morgen gegeten. Het vlees heeft geen toevoegingen. Er is geen water in gespoten. Het ligt niet al 4 weken in de koeling van de AH.

Heel simpel. Het vlees en de vis hebben geen tijd om te bederven. Niet gekoeld maakt niet uit als je het vandaag toch opeet. Mishkaki - kebab op een stokje - op straat eten is meest geen punt. Dun. Goed verhit. Alles dood. Hetzelfde met de rest van de warme maaltijd: alles is een paar keer flink verhit. Voor jou opnieuw. Alles tig keer dood. Gewoon niet denken, lekker eten. Nergens last van.

Ik maak me dus weinig zorgen over ongekoelde producten - op zuivel na. En dat besterven dan? Doen ze niet. Daar wordt het vlees mals van. Vlees moet je flink op kauwen. Zo hoort het. Zo is het lekker. Ik zat met vriendin A. - een Tanzaniaanse - op de food market in Forodhani Gardens op Zanzibar. Zij at kipspiesjes. Ze gooide met vertrokken gezicht stukjes kip richting de bedelende katten. Te mals. Dat blieft een Tanzaniaan niet.